خیلی ها او را با ایستگاه صلواتی «حاج جوشن» می شناسند، اما ایستگاه صلواتی تنها بهانه ای برای حضور مردی است که می خواست همیشه با رزمندگان و در کنار آنها باشد.
او بعد از اعزام اول تا پایان جنگ، هیچ وقت جبهه ها را ترک نکرد و پس از مراجعت به زادگاهش در رشت، همیشه همراهی با صفوف رزمندگان، شهداء و مجالس بچه های ولایتی را به عنوان نماد رزمنده ای وفادار به انقلاب و رهبری حفظ کرد.
حاجی جوشن در سالهای پس از جنگ از حامیان اصلی کاروان پیاده استان گیلان به مرقد مطهر بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران بود که هرساله خود با پای پیاده همراه کاروانیان به پای بوسی آن پیر سفرکرده مشرف می شد.
حاجی جوشن برای فرماندهان و رزمندگان دوران طلائی دفاع مقدس ذخائری ارزشمند به حساب می آید.
